Een zee van fakkels bij de spelersopkomst, gevechten met de politie die op haar beurt bussen traangas tussen de fans schoot en natuurlijk de ontlading bij de twee doelpunten van de groenen. De wedstrijd Panathinaikos-Olympiakos is er zeker een om nooit te vergeten.
Een dagje Athene is sowieso al niet verkeerd, maar de derby Panathinaikos-Olympiakos later op de dag gaf deze zaterdag extra glans. Al jaren bekijk ik filmpjes van de gekken van Panathinaikos. Rellen, de sfeer, fakkels. Hoe zou het zijn daar tussen te staan?
Stadion van Panathinaikos
We (Jesel en ik) besloten vroeg naar het Oaka stadion, de thuishaven van Panathinaikos, te gaan, Michiel sliep zijn roes uit na een nachtje Athene. Ruim twee uur voor de wedstrijd pakten we de metro. Waar in Nederland supporters vaak bier drinken voor een match, viel op dat niemand in de metro een biertje in de hand had. Een uur voor de wedstrijd liepen we vak 4 op. Dat is het vak linksboven vak 1 en 35, waarvan de ultra’s van Gate 13 altijd hun team steunen.
Warming up van de keeper van Olympiakos. Hij wordt bestookt met fakkels, vuurwerkbommen en romeinse kaarsen.
Aangekomen in het immense stadion zie je bij velen al de spanning; er staat iets belangrijks te gebeuren. De keeper van Olympiakos betreedt het veld om zich op te warmen. Een hels fluitconcert komt van de tribunes, gevolgd met vele vuurwerkbommen, fakkels en romeinse kaarsen. Dit is dus de Griekse psychologische oorlogsvoering. Geen van alle raakten de keeper, maar de toon was in gezet. Als doelman moet je echt lef hebben daar te staan en het niet in je broek te doen van de angst. Dat deed hij niet (denk ik), maar echt prettig moet het niet zijn geweest. Toen de tien andere roden het veld op kwamen; hetzelfde ritueel. De spelers mogen van geluk spreken dat er nog een sintelbaan om het veld heen ligt, anders raakte het vuurwerk hun geheid.
Hoe anders gedroegen de fans zich toen hun helden het veld betraden. Het clublied wordt door ongeveer 60.000 man uit volle borst meegezongen en ditmaal blijven fakkels ‘gewoon’ in de handen van de fans.
Gedeelte van de sfeeractie van Gate 13.
De opkomst, misschien wel het hoogtepunt van de avond, brak aan. Gate 13 toont een doek waar ‘Speel voetbal met de hoofden van Olympiakos’ erop. Dit gaat samen met een vuurzee van fakkels en vuurpijlen.
De wedstrijd verloopt in eerste instantie teleurstellend. Olympiakos staat met 0-1 voor en de PAO-fans roeren zich. Net toen we Gate 13 op wilden lopen, zagen we iedereen capuchons opdoen. Panathinaikos-fans zochten weer de confrontatie op met de Griekse ME. Eigenlijk zoals al het hele seizoen het geval is bij de thuisclub. Eerder vochten Panathinaikos-supporters met de politie in Kavala. Een politiewagen ging in vlammen op. De Atheense club werd bestraft met een wedstrijd zonder publiek. Nu moest de ME voor het stadion het ontgelden. Met ijzeren buizen, stenen en riemen gingen de ultra’s van Gate 13 de ME’ers te lijf. De relschoppers dreven de Griekse politie weg van de ingangen van het stadion. Een heg werd in lichterlaaie gezet en cateringhokjes en zelfs muren van het stadion werden afgebroken om alles wat voor handen was naar de ME te gooien. Bebloede fans strompelden, ondersteund door hun kameraden, terug naar het vak. Pas toen de ME bussen traangas tussen de hooligans schoot, keerde de rust enigszins terug. Een intens onprettig gevoel aan je neus, keel en ogen bekruipt je.
Opeens een luid gejuich: Panathinaikos scoorde zojuist de gelijkmaker. Iedereen dus als gekken terug naar binnen om zich in het feestgedruis te mengen. Er werd gezongen, gesprongen, meer fakkels afgestoken; een gekkenhuis. Het volumepeil nam nog hogere vormen aan toen Gibril Cissé zijn tweede van de avond op de schoen nam en de thuisploeg naar de winst schoot. Na het laatste fluitsignaal bestormden tientallen fans het veld en namen Cissé op de schouders. Trots werd hij aan de fanatieke aanhang getoond; hij was de held van de avond.
Bij het verlaten van het stadion was nergens politie te bekennen; misschien maar goed ook. We zochten de trein richting onze slaapplaatsen op, waarna we nog lang napraatten over een ervaring die iedere voetballiefhebber mee zou moeten maken.
Lees ook de ervaringen van reisgenoot en journalist Michiel Hommel op zijn weblog: http://prasini1908.wordpress.com/
Mooi werk jongen. Ik zal er ff een linkje naar maken op mijn weblog zodra ik tijd en zin heb hahahaha
Groeten!
Pingback: Tussen de rellen door even een doelpunt vieren « Groenvoer
Manman….wat een genot om te lezen…Blijf dit alles vooral doen Joris!!