Net als in Sittard lieten de spelers niet blijken met veel overgave de tegenstander in te willen pakken. De ultra’s van de thuisploeg daarentegen deden er alles aan zich te vermaken. Bengaalse fakkels, een dubbele tifo-actie, maar nog indrukwekkender: een vlammenzee door het in de hens zetten van duizenden, en nog eens duizenden kranten. Gewoon, omdat het kan. Hieronder een foto- en videocompilatie van eigen geschoten beelden.

De vlaggen van alle nationaliteiten die op de Amerikaanse Universiteit in Bulgarije zitten.

Niets zou veranderd zijn. Onnoemelijk saai, meenden andere Erasmusstudenten die al in hun geboorteland vertoefden. Een hel stond me te wachten. Ook dit filmpje boezemde me enige angst in. Ieder moment van deze fantastische periode in Blagoevgrad (Bulgarije) en daarbuiten zijn het herinneren waard. En dan niet alleen vanwege het goedkope bier, de goedkope reizen en nieuwe échte vrienden. De cultuur van een ontwricht land dat zich officieel gewoon lid van de Europese Unie mag noemen, is meer dan buitengewoon opmerkelijk te noemen.

Anyway, ik zou alles missen. Maar eigenlijk valt dat allemaal wel mee. Het laat je vooral de ogen openen; wat is nou belangrijk? Wat wil ik nou eigenlijk echt? Een antwoord op deze vragen heb ik (nog) niet. Nou. Ja. Gedeeltelijk dan. Ik ben niet zo van de lijstjes, al helemaal niet van de zogenoemde bucketlist. Maar ik verplicht mezelf er toch toe een uitzondering te maken. Puur om voor ogen te houden wat ik nou écht wil.

Zoals meer reizen, een stage in de Verenigde Staten bij een mediabedrijf, televisie leren maken, beter schrijven en ga die andere honderdduizend punten nog maar even af. Een bucketlist waar je U tegen mag zeggen. Maar het zijn wel dromen die gepaard gaan met het nodige realisme. Neem nou die stage in de VS. Twee Amerikaanse journalistiekdocenten beveelden me aan bij een televisiebedrijf in the States. Aanbevelingsbrieven in de pocket, een ingevuld stageformulier en een door een docente nagezonden e-mail naar het betreffende bedrijf verder, en we zitten zowaar in de VS. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar het zou zomaar kunnen. Het kan. Het kan écht. Als je er maar hard genoeg voor werkt. Én het nodige geluk dat je een duwtje in de juiste richting geeft. Zoals inderdaad de mazzel hebben dat een van de docenten twintig jaar werkervaring bij dat bedrijf heeft en in feite al haar aanbevelingen vlekkeloos worden overgenomen. Een stage in de VS; het kán, het kan dus écht!

Tot ze de White Power-sjaals en boksbeugels uit hun tassen haalden, was er niet zo veel bijzonders aan de reis: biertje hier, biertje daar. “We zijn bereid voor onze club te sterven”, schalde het meerdere malen door de bus, terwijl ze hun ‘gereedschappen’ trots boven hun hoofd hielden. Een niet bepaald alledaagse busreis dus. Wat erna volgde in het stadion, was wat dat betreft een passend vervolg.

Een eigen gemaakte video-compilatie voor mijn studievak ‘Multimedia Journalism’ over de busreis en de massale support van de Lesvki-fans:

Protestmars in Blagoevgrad

Het opgelaaide geweld in Bulgarije de afgelopen weken is meer dan etnische woede gericht tegen de Roma-bevolking. De onvrede zit dieper en laaide op door een ‘tragisch verkeersongeluk’ in het dorp Katunitsa waarbij Roma-zigeuners een negentienjarige jongen doodreden.

Het is niet alleen de haat jegens Roma, die 5 procent van de bevolking uitmaken, die een geweldseruptie veroorzaakte. Duizenden gingen afgelopen weken de straat op om ook hun onvrede tegen de overheid te uiten. “Het probleem van de Roma isolatie is jarenlang genegeerd”, meent politiek analist Georgi Karasiemeonov.

“Dit is een gemeenschapwaar misdaad heerst, het opleidingsniveau zeer laag is. En er zijn veel meer factoren die een reactie van de Bulgaarse burgers uitlokken. Wat nu gebeurd is, kon de regering voorkomen.” Demonstranten eisen dat de regering onmiddellijk iets doet tegen de heersende corruptie en criminaliteit. En wat de Roma betreft eisen ze een eerlijke behandeling.

“De zigeuners krijgen alles in hun schoot geworpen. Ze betalen geen belastingen, en niemand die er iets tegen doet. De regering maakt er een potje van, en is de werkelijke oorzaak dat de zigeuners kunnen graaien”, vertelt Angel Ivanov, de leider van een protestmars in de zuidelijk gelegen stad Blagoevgrad.

Maar wie verwacht dat de regering actie onderneemt, of in ieder geval naar de demonstranten luistert, komt bedrogen uit. De politieke leiders staan met het oog op de gemeenteraad- en presidentsverkiezingen van 23 oktober liever met gebalde vuisten tegenover elkaar, dan dat ze als collectief de sociale problematiek in het land bestrijden.

Bijna alle Bulgaren spreken enkel Bulgaars an geen woord Engeld. Ik, als Nederlander, spreek naast Nederlands, Engels en een aardig woordje Duits en Frans. Maar dus geen Bulgaars.

Communiceren op een verbale manier is dus lastig, zo niet onmogelijk. Maar niet alleen de woordelijke communicatie is verwarrend. Ook op non-verbale wijze weet ik soms gewoon niet wat te gebeuren staat. Een voorbeeld: Met je hoofd ‘nee’ schudden, betekent ‘ja’. Met je hoofd ‘ja’ knikken, betekent hier ‘nee’. Een gesprekje tussen een serveerster en mij.

Ik: ‘Mag ik wat bestellen?’
Zij: *Zegt iets in het Bulgaars*
Ik ‘Uhh I don’t speak Bulgarian’
Zij: *Zegt iets in het Bulgaars*
Ik: ‘Order food. Menu card?’
Zij: *Schudt ‘nee*
Ik: ‘But I really want to order something’
Zij: *Schudt nee*
Ik: *Verward*
Zij: *Loopt weg*
Ik: *Nog verwarder*
Zij: (een minuut later) *Brengt de menukaart*
Ik: *Verward* ‘Merci!’
Zij: *Zegt iets in het Bulgaars*
Ik: *Lacht*
Ik: (Vijf minuten later) ‘Can I get a pizza Napoli?’
Zij: *Zegt iets in het Bulgaars*
Ik: *Wijst naar de pizza op de menukaart*
Zij: *Schudt ‘nee’*
Ik: *Verward*
Ik: *Herinnert zich dat met je hoofd schudden ‘ja’ betekent*
Ik: *Lacht*

Armoede
Laat ik beginnen met een zeer pijnlijke tegenstelling. The American University in Bulgaria (AUBG) staat in de Balkan bekend als een van de beste universiteiten. Studenten, of beter gezegd: hun ouders, betalen ruim 8.000 euro per jaar om aan deze universiteit te studeren. En dat terwijl het gemiddelde salaris van een Bulgaar iets minder dan 130 euro per maand is. “Om geld te kunnen verdienen, moet je eerst geld hebben”, vertelde een Bulgaarse student, wiens vader directeur is van een grote supermarktketen. Voor mij was dit een zeer ongemakkelijk gesprek, want ik als 22-jarig studentje verdiende bijna een heel Bulgaars maandsalaris in een dag door te werken bij het Brabants Dagblad.

Nazi-tattoo
Mensen mogen in allerlei zaken geloven, wat ze maar willen. Dat, althans, is mijn opvatting. Maar ik zal nooit meer vergeten hoe een man zijn liefde uitte voor nazi-gedachten. De betreffende man beschuldigde mijn grootouders er van zijn opa en oma gedood te hebben. “Want je bent Engels!” Niet wetend wat me overkwam liet ik in het midden of ik daadwerkelijk Engels was of niet. Hij trok midden in de kroeg zijn shirt uit en sloeg met zijn rechterhand op zijn linkerborst; een hakenkruis-tattoo. Ik wist niet goed hoe te reageren, was vooral erg geschokt. Ik liep weg, aan het einde van de avond kwamen we elkaar weer tegen en zei ik tegen hem dat ik uit Nederland kom. “Wij bombardeerden Rotterdam”, was zijn reactie…

Rila Monastery

Rila monastery

Naast slechte ervaringen met Bulgarije, maakte ik – uiteraard – ook ontzettend toffe dingen mee. Het uitgaansleven is zeer goed, het weer is prachtig en in vergelijking met Nederland is met name het eten spotgoedkoop. Maar daarnaast is de natuur prachtig. Vanuit de universiteitscampus heb ik zicht op prachtige uitlopers van het Pirin gebergte.

In de eerste week mocht ik ook genieten van het Rila klooster, dat zich midden in zeer heuvelachtig gebied bevindt. Het is het grootste en bekendste Orthodoxe  klooster in Bulgarije.

Enkele foto’s van mijn eerste week in Blagoevgrad: http://tinyurl.com/3km4792 and http://tinyurl.com/42rqbtw.

Exeptance letter!

]]> http://hakopdetak.wordpress.com/2011/07/18/236/feed/ 0 Joris van Duin American University http://hakopdetak.wordpress.com/2010/11/01/fakkels-rellen-traangas-en-2-1-winst/ http://hakopdetak.wordpress.com/2010/11/01/fakkels-rellen-traangas-en-2-1-winst/#comments Mon, 01 Nov 2010 09:56:37 +0000 Joris van Duin http://hakopdetak.wordpress.com/?p=153 Verder lezen →]]> Een zee van fakkels bij de spelersopkomst, gevechten met de politie die op haar beurt bussen traangas tussen de fans schoot en natuurlijk de ontlading bij de twee doelpunten van de groenen. De wedstrijd Panathinaikos-Olympiakos is er zeker een om nooit te vergeten.

Een dagje Athene is sowieso al niet verkeerd, maar de derby  Panathinaikos-Olympiakos later op de dag gaf deze zaterdag extra glans. Al jaren bekijk ik filmpjes van de gekken van Panathinaikos. Rellen, de sfeer, fakkels. Hoe zou het zijn daar tussen te staan?

Stadion van Panathinaikos

We (Jesel en ik) besloten vroeg naar het Oaka stadion, de thuishaven van Panathinaikos, te gaan, Michiel sliep zijn roes uit na een nachtje Athene. Ruim twee uur voor de wedstrijd pakten we de metro. Waar in Nederland supporters vaak bier drinken voor een match, viel op dat niemand in de metro een biertje in de hand had. Een uur voor de wedstrijd liepen we vak 4 op. Dat is het vak linksboven vak 1 en 35, waarvan de ultra’s van Gate 13 altijd hun team steunen.

 Warming up van de keeper van Olympiakos. Hij wordt bestookt met fakkels, vuurwerkbommen en romeinse kaarsen.

 Aangekomen in het immense stadion zie je bij velen al de spanning; er staat iets belangrijks te gebeuren. De keeper van Olympiakos betreedt het veld om zich op te warmen. Een hels fluitconcert komt van de tribunes, gevolgd met vele vuurwerkbommen, fakkels en romeinse kaarsen. Dit is dus de Griekse psychologische oorlogsvoering. Geen van alle raakten de keeper, maar de toon was in gezet. Als doelman moet je echt lef hebben daar te staan en het niet in je broek te doen van de angst. Dat deed hij niet (denk ik), maar echt prettig moet het niet zijn geweest. Toen de tien andere roden het veld op kwamen; hetzelfde ritueel. De spelers mogen van geluk spreken dat er nog een sintelbaan om het veld heen ligt, anders raakte het vuurwerk hun geheid.

Hoe anders gedroegen de fans zich toen hun helden het veld betraden. Het clublied wordt door ongeveer 60.000 man uit volle borst meegezongen en ditmaal blijven fakkels ‘gewoon’ in de handen van de fans.

Gedeelte van de sfeeractie van Gate 13.

De opkomst, misschien wel het hoogtepunt van de avond, brak aan. Gate 13 toont een doek waar ‘Speel voetbal met de hoofden van Olympiakos’ erop. Dit gaat samen met een vuurzee van fakkels en vuurpijlen.

De wedstrijd verloopt in eerste instantie teleurstellend. Olympiakos staat met 0-1 voor en de PAO-fans roeren zich. Net toen we Gate 13 op wilden lopen, zagen we iedereen capuchons opdoen. Panathinaikos-fans zochten weer de confrontatie op met de Griekse ME. Eigenlijk zoals al het hele seizoen het geval is bij de thuisclub. Eerder vochten Panathinaikos-supporters met de politie in Kavala. Een politiewagen ging in vlammen op. De Atheense club werd bestraft met een wedstrijd zonder publiek. Nu moest de ME voor het stadion het ontgelden. Met ijzeren buizen, stenen en riemen gingen de ultra’s van Gate 13 de ME’ers te lijf. De relschoppers dreven de Griekse politie weg van de ingangen van het stadion. Een heg werd in lichterlaaie gezet en cateringhokjes en zelfs muren van het stadion werden afgebroken om alles wat voor handen was naar de ME te gooien. Bebloede fans strompelden, ondersteund door hun kameraden, terug naar het vak. Pas toen de ME bussen traangas tussen de hooligans schoot, keerde de rust enigszins terug. Een intens onprettig gevoel aan je neus, keel en ogen bekruipt je.

Opeens een luid gejuich: Panathinaikos scoorde zojuist de gelijkmaker. Iedereen dus als gekken terug naar binnen om zich in het feestgedruis te mengen. Er werd gezongen, gesprongen, meer fakkels afgestoken; een gekkenhuis. Het volumepeil nam nog hogere vormen aan toen Gibril Cissé zijn tweede van de avond op de schoen nam en de thuisploeg naar de winst schoot. Na het laatste fluitsignaal bestormden tientallen fans het veld en namen Cissé op de schouders. Trots werd hij aan de fanatieke aanhang getoond; hij was de held van de avond.

Bij het verlaten van het stadion was nergens politie te bekennen; misschien maar goed ook. We zochten de trein richting onze slaapplaatsen op, waarna we nog lang napraatten over een ervaring die iedere voetballiefhebber mee zou moeten maken.

Lees ook de ervaringen van reisgenoot en journalist Michiel Hommel op zijn weblog: http://prasini1908.wordpress.com/