Veilig dankzij vergeten sleutels

29 Mrt

Exact een week geleden lieten terroristen drie bommen ontploffen in Brussel. Zeker 35 mensen kwamen om het leven bij de aanslagen op vliegveld Zaventem en metrostation Maalbeek. Een verslag van wat bij Maalbeek gebeurde werd op woensdag 23 maart in De Telegraaf geplaatst.

Op nog geen 500 meter van het Berlaymont-gebouw waar de Europese Commissie zit gezeteld trillen om tien over negen panden op hun grondvesten. Chris vanden Plas werkt op dat moment in een kantoor waar een deel van de EC gehuisvest zit. Met zijn vrouw bespreekt hij de explosies op het vliegveld Brussel Zaventem, waar twee bommen zijn afgegaan.

,,Opeens voelden we een schok. Ik keek naar buiten en zag mensen rennen. Ze schreeuwden, hadden bloed aan hun armen, benen en gezichten. Ik was geschokt. Dit verwachtte ik echt niet, we keken op televisie naar wat er op Zaventem gebeurd was. Op het moment dat mensen wegrenden besefte ik: ook hier is het raak.”

Eén bom blijkt te zijn afgegaan in het metrotoestel, dat stopte bij station Maalbeek. Naast twintig doden raakten ook meer dan honderd mensen gewond. Een onbekend aantal is er slecht aan toe.

Wie net aan de bomaanslag in de metro wist te ontkomen, is Yohana Veliz. Ze snelt naar Maalbeek om de metro te halen die haar naar haar werk moet brengen. Een doodnormale dinsdag als schoonmaakster wacht op haar. Ze telefoneert met een vriendin als ze erachter komt dat haar sleutels nog thuisliggen. Ze baalt. Ze vloekt. Zonder te weten dat deze vergissing de meest heuglijke stommiteit uit haar leven is, holt ze weg van de metro.

Dan ontploft de bom.

„De klap was zo hard. Nog nooit heb ik zo veel kabaal gehoord. Zonder te weten wat er gaande was, rende ik naar buiten”, vertelt Veliz na. ,,Ik zag een vrouw neervallen, die waarschijnlijk werd geraakt door glasscherven. Het was heel eng. Het enige dat ik wilde was wegkomen. Snel. Heel snel. Achterom gekeken heb ik niet.”

IMG_3188

Yohana Veliz en haar vriend Douglas

Zonder dat ze het ziet rennen velen het metrostation uit. Rook stijgt op uit de in- en uitgangen van Maalbeek. Gewonden liggen buiten tegen muren van omliggende gebouwen aan waar veel kantoren gehuisvest zijn.

Rodolphe Devilez werkt in een van die panden en stuift bij het zien van de ontstane chaos naar buiten. Ontdaan vertelt de Brusselaar over dat hij zijn trui afstond aan een bebloede vrouw. „Ambulances en politieagenten waren snel ter plaatse. Samen met de hulpdiensten heb ik geholpen met triageren, het beoordelen van verwondingen van mensen. Rap hebben we de zwaarst gewonden op brancards gelegd en naar ambulances gebracht.”

In de ordeloosheid die ontstaat ziet Deviliz allerlei soorten mensen voorbij komen. „Zwangere vrouwen, kinderen en verbrande personen renden in het wilde weg. Het was heel schokkend om te zien”, vertelt hij anderhalf uur na de explosie met een laken over zich heen.

Poetsvrouw Yohana Veliz staat dan tien meter van Devilez af. Haar man Douglas wijkt niet van haar zijde. Constant huilend kijkt Veliz verdwaasd om zich heen. Wat ze voelt, kan ze niet omschrijven. Douglas is alleen maar gelukkig dat hij zijn vriendin in de armen sluiten kan. ,,Ik ben zo blij dat ze haar sleutels is vergeten. Ze heeft een enorme engel op haar schouders gehad.”

Geluk en ontreddering liggen dicht bij elkaar. Bij het afzetlint loopt een vrouw hysterisch over straat. Een kennis van de dame vertelt dat haar man vermoedelijk de getroffen metro genomen heeft en telefonisch onbereikbaar is. Als een familielid haar na een half uur oppikt is zijn status nog altijd onbekend.

Gedurende de rest van de dag is de nervositeit rondom het getroffen metrostation voel- en zichtbaar. Om de haverklap sjezen ambulances, brandweerwagens en snelle bolides van gemaskerde en tot op de tanden bewapende politie-eenheden door de straten van de Belgische hoofdstad. Zo nu en dan stappen deze beren van mannen met automatische wapens uit om vreemd gedragende personen uit het niets klem te zetten en te fouilleren. Na het doorzoeken van rugzakken of tassen mogen ze, zichtbaar geschrokken, weer gaan. Begrip is er wel. „Juist nu kunnen ze geen steken laten vallen”, mijmert een van de op de grond gesmeten en gefouilleerde mannen.

Wie zich de situatie slechts laat toekomen, zonder zich er iets van aan te trekken, is Brusselaar Paul Metagne. Hij zit op nog geen vierhonderd meter van Maalbeek op een terras met een karafje wijn in de zon. Vanuit zijn zetel ziet hij agenten afgesloten straten bewaken. Het metrostation is waar hij normaliter de metro naar zijn werk neemt. Maar gisteren niet. Hij was vrij. „Op een vrije dag ga ik wijn drinken op het terras. Dus ook vandaag. Ik laat me niet bang maken door die terroristen.” Zijn telefoon staat uit.

IMG_3201

Paul Metagne

„Ik werd wakker gebeld door een vriend die vroeg of ik nog leefde. Natuurlijk leef ik, en daar ga ik van genieten. Op Facebook kan iedereen zien dat ik veilig ben.” Een stukje verderop rijden brandweerauto’s af en aan en houdt de politie de boel hermetisch afgesloten. Metagne: „Arme stakkers. Ik proost op de mensen die vandaag hun leven verloren. Maar ook op de mensen die nog leven.”

Trots op nooit gekende vader

4 Mei

Het is geen vergissing dat juist op Bevrijdingsdag niet alleen de Nederlandse, maar ook een Canadese vlag de Sonniusstraat in de Tilburgse wijk Oud-Noord opfleurt. In 1966 hoorde Henk van Hest voor het eerst dat een Canadees die hielp Nederland te bevrijden van het naziregime zijn biologische vader was. En dus niet de man die hem samen met zijn moeder had grootgebracht. „Vooral tijdens herdenkingen denk ik veel aan hem.”

Van Hest is zeker niet het enige bevrijdingskind die zijn vader nooit in levenden lijve heeft gezien. Vele honderden moeders waren vlak na de Tweede Wereldoorlog alleenstaand omdat de vader als bevrijder terugkeerde naar Engeland, Canada of de Verenigde Staten. Hieronder het verhaal over de zoektocht naar Van Hests daadwerkelijke vader: de Canadese soldaat Ben Kehler.

Bevrijdingskind Henk van Hest vond zijn Canadese vader Ben Kehler gesteund door zijn vrouw José. FOTO: Jan van Eijndhoven

Bevrijdingskind Henk van Hest vond zijn Canadese vader Ben Kehler gesteund door zijn vrouw José. FOTO: Jan van Eijndhoven

Lees verder

Griekse veldslag

16 Mrt

Het tijdelijk stilleggen van de Griekse voetbalcompetitie was een vergaande maatregel van de regering na ongeregeldheden rondom de voetbalderby Panathinaikos-Olympiakos van drie weken geleden. Het geweld moet stoppen, is de boodschap. Inmiddels is de competitie ‘gewoon’ weer van start gegaan, zonder dat de hooligans zich ook maar iets van de anti-reloproepen aantrekken. Een (verlaat) verslag van de Griekse derby die volledig uit de hand liep.

Gate 13, Panathinaikos-Olympiakos

Gate 13 voorafgaand aan Panathinaikos-Olympiakos

Lees verder

In beeld: commando’s in Joodse buurt

18 Jan

Antwerpenaren en toeristen reageren nuchter op de aanwezigheid van enkele tientallen commando’s en zwaarbewapende agenten in delen van de Belgische havenstad. Veelal ’slechts’ in het achterhoofd speelt de toegenomen terreurdreiging van de afgelopen weken een rol in de dagelijkse gang van zaken. (Foto’s onderaan)

Onder meer in de Diamantbuurt en rondom het Paleis van Justitie in Antwerpen houden de militairen een oogje in het zeil. Ze worden aangestuurd door de politie, zodat agenten de handen vrij hebben om zich op andere politietaken te richten. Ook in Brussel zijn commandotroepen actief.

Enkele joden die vroeg in de middag de synagoge uitwandelen, storten zich op twee commando’s. „Ik wil u enorm bedanken dat u hier bent”, spreekt een oudere, chic geklede dame het tweetal aan. Ze refereert aan de bomaanslag die in oktober 1981 in de Diamantbuurt werd gepleegd. Drie mensen kwamen daarbij om het leven, zestig anderen raakten gewond. „Ik hoop dat jullie hier blijven. Want door jullie aanwezigheid voel ik me extra veilig.”

Boeki David (26) kijkt van een afstandje toe. Hij is net klaar met bidden en praat met een groepje makkers na over de afgelopen week. „Natuurlijk spoken de recente gebeurtenissen door je hoofd. Maar of die mijn leven beïnvloeden? Nee, absoluut niet. Sommigen hebben wat meer angst, omdat ze niet weten wat de tijd met zich meebrengt. Maar over het algemeen blijven de mensen er redelijk nuchter onder.”

Niet gewend

En toch, geeft hij toe, doet de aanblik van de rondwandelende commando’s met enorme geweren hem iets. „We zijn dat hier niet gewend. Het maakt de ernst van de situatie een stuk concreter. De invallen in Verviers en Brussel zitten vers in het geheugen.”

De twee militairen zelf geven geen blijk van onwennigheid vanwege de veelal op hen gerichte ogen. „We doen gewoon wat we moeten doen. En dat is het patrouilleren in de Joodse wijk, rondom de scholen en synagogen. We krijgen enkel positieve reacties van mensen. Ongerust zijn de mensen niet, heb ik het idee”, vertelt een van hen.

In het centrum worden de woorden van de militair zichtbaar bevestigd. Niemand lijkt zich druk te maken over de extra beveiliging en het verhoogde dreigingsniveau. De fietsende Willy Furuljas (47): „We gaan gewoon door met ons leven. Men moeten zich normaal gedragen. Angst is een slechte raadgever.”

Ook rondslenterende toeristen trekken zich weinig aan van de aanwezigheid van militairen in de stad. Peter (49) en Diane de Mol (43) uit Katwijk zeggen ‘zorgeloos’ van Antwerpen en haar Belgische frieten te genieten. „We moeten ons niet zo druk maken.”

Dit verhaal is zondag 18 januari 2015 gepubliceerd in de digitale editie van De Telegraaf.

 

Crimineel

15 Jan

,,Als ze niet willen meewerken, moeten ze maar naar de bioscoop gaan. Of thuisblijven.” Het zijn de laatste woorden van een statement van de Kerkraadse burgemeester Jos Som. Samen met politie en OM besloot hij dat Fortuna-supporters die de derby tegen Roda JC willen bezoeken, verplicht zijn een kopie van het identiteitsbewijs in te leveren.

door Renée van den Kerkhof - http://www.reneevandekerkhof.com/

illustratie: Renée van den Kerkhof – www.neetje.nl

Lees verder

Stoken!

28 Dec

De sneeuw in het zuiden van Nederland zorgt voor adembenemende winterplaatjes. Ons land lijkt wel betoverd! Daar waar vooral kinderen met al hun enthousiasme gigantische sneeuwpoppen in elkaar proberen te zetten, heb ik een andere favoriete bezigheid zodra er sneeuw ligt: ’s avonds lekker stoken in de tuin. Biertjes, glazen wijn en goed gezelschap erbij. Frituurpan aan en stoken maar! Met af en toe een vleugje terpentine…

Mijn favoriete winterse bezigheid: stoken!

Vol

9 Dec

(Zwerf)katten en Marokko. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De dieren zijn overal. Om de paar meter, op elke hoek. Ezels, karren en mensen ontwijkend in het hectische Fez tot rustig voor zich uit turend in het sprookjesachtige Chefchaouen. De lokale bevolking verfoeit de (enorme hoeveelheid) katten over het algemeen (“Hier, neem maar mee! Souvenirtje voor thuis!”), maar gedoogt ze.

Je vindt ze er in allerlei soorten. Aan maten is echter schaarste. De poezen en katten die er in de nauwe straatjes rondrennen zijn vaak broodmager. Veel voedsel lijkt er niet te zijn.

Mijn verbazing is dan ook groot als ik rondloop in de stad Essaouira. Katten ogen er gezond en vooral rond. De reden? Essaouira is een havenstad, gelegen aan de Atlantische Oceaan. Veel vissers kuisen en fileren er hun pas gevangen vis op de kades. Naar restjes kijken ze niet om. Die restjes vormen dus een gemakkelijke prooi. Al moeten ze wel schoppende vissersbenen zien te ontwijken.

Die vissersbenen zijn een misschien wel te grote barrière voor deze vorstelijk ‘vol’ ogende katten. De beesten zoeken hun heil elders: bij de slager. Al is duidelijk te zien dat ze niet allemaal enkel oog hebben voor hun droommaaltijd.

Katten in Essaouira

Katten in Essaouira

%d bloggers op de volgende wijze: