Trots op nooit gekende vader

4 Mei

Het is geen vergissing dat juist op Bevrijdingsdag niet alleen de Nederlandse, maar ook een Canadese vlag de Sonniusstraat in de Tilburgse wijk Oud-Noord opfleurt. In 1966 hoorde Henk van Hest voor het eerst dat een Canadees die hielp Nederland te bevrijden van het naziregime zijn biologische vader was. En dus niet de man die hem samen met zijn moeder had grootgebracht. „Vooral tijdens herdenkingen denk ik veel aan hem.”

Van Hest is zeker niet het enige bevrijdingskind die zijn vader nooit in levenden lijve heeft gezien. Vele honderden moeders waren vlak na de Tweede Wereldoorlog alleenstaand omdat de vader als bevrijder terugkeerde naar Engeland, Canada of de Verenigde Staten. Hieronder het verhaal over de zoektocht naar Van Hests daadwerkelijke vader: de Canadese soldaat Ben Kehler.

Bevrijdingskind Henk van Hest vond zijn Canadese vader Ben Kehler gesteund door zijn vrouw José. FOTO: Jan van Eijndhoven

Bevrijdingskind Henk van Hest vond zijn Canadese vader Ben Kehler gesteund door zijn vrouw José. FOTO: Jan van Eijndhoven

„Met het trouwboekje dat mam mij gaf, moest ik me in 1966 bij het leger melden om daar in dienst te gaan. Daarin zag ik dat ik eerder geboren ben dan mijn moeder getrouwd is. Dat was in die tijd zeer ongebruikelijk. Vreemd vond ik het wel, maar zin om het uit te zoeken had ik niet. Ik was veel te druk bezig met zaken als verkering”, vertelt de nu 68-jarige Van Hest.

Naarmate de Tilburger ouder werd, voedde het raadsel zijn nieuwsgierigheid. Aan zijn stiefvader Harrie of moeder Louisa vragen hoe het zat, durfde hij niet. Dat vond hij niet respectvol. „Harrie was een goede vader. We gingen vroeger altijd samen naar het voetballen. Ik moest wachten tot hij zou overlijden.”

Televisieshow

In 1990 gebeurde dat. Met hulp van José, met wie Van Hest inmiddels was getrouwd, durfde hij er met Louisa over te praten. Het leverde hem de naam Ben Keller en de plaats Gretna in Canada op. Via een televisieshow kwamen ze in contact met ene ‘meneer Boers’ uit Canada. Hij kon ze verder helpen. De personalia van Keller waren meer dan toereikend.

Gretna bleek niet meer dan een gehucht te zijn, gelegen aan de grens met de Verenigde Staten. „Een vrouw was daar de contactpersoon. De naam Keller zei haar niets. Wel legde ze de link met de familie Kehler. Dat kon geen toeval zijn, dacht ze. Ben bleek zijn achternaam te hebben verbasterd tot Keller. Oorspronkelijk kwam zijn familie uit Duitsland en met een ‘vijandige’ achternaam tegen de Duitsers vechten leek hem niet erg praktisch.”

In een brief legde ik de andere kinderen van Ben uit dat wij dezelfde vader hadden

Haar gok bleek juist. Ben Kehler was weliswaar overleden; wel liet hij kinderen, neven en nichten na. „In een brief legde ik de andere kinderen van Ben uit dat wij dezelfde vader hadden. Het schokte hen enorm. Nooit hadden hun ouders verteld over een halfbroer in Europa.”

Twee jaar na het overlijden van stiefvader Harrie vlogen José en Henk naar Canada. „Ze onthaalden ons met ballonnen en spandoeken. Deze mensen voelden aan als familie. Als broers en zussen. Het was een fantastisch welkom”, blikt Van Hest terug.

De broers en zussen wisselden vele verhalen uit. Over henzelf. Maar nog meer over die gemeenschappelijke factor: Ben Kehler. Hij bleek vrijwillig bij het leger te zijn gegaan en via Frankrijk en België in Nederland terecht te zijn gekomen. Als koerier moest hij ’s nachts post en pakketjes achter de vijandelijke linies afleveren.

Ben Kehler was motorordonnace achter de Duitse linies voor de Canadezen. Hier poseert hij in het Wilhelminapark in Tilburg. FOTO: Jan van Eijndhoven

Ben Kehler was motorordonnace achter de Duitse linies voor de Canadezen. Hier poseert hij in het Wilhelminapark in Tilburg. FOTO: Jan van Eijndhoven

In Nederland gebruikte Kehler Tilburg als uitvalsbasis. Anderhalf jaar hadden Ben en Louisa verkering, toen hij hoorde dat-ie terug moest naar Canada. De oorlog was voorbij. Niet veel later kwam Louisa erachter dat ze zwanger was van Henk, door Ben. De Canadees kon vanwege te weinig geld echter niet de oversteek naar Nederland maken, terwijl Louisa als jongste van de familie voor haar broers, zussen, neven en nichten moest zorgen. Er zat niets anders op dan het kind zonder Ben op te laten groeien.

Omdat het in die tijd onwenselijk was dat een vrouw zonder man een kind had, zochten haar ouders naar een geschikte man. Nog geen jaar later trouwde ze met Harrie van Hest uit Moergestel, Henks stiefvader.

Haar liefde voor de Canadese bevrijder verdween daarmee echter niet. Ze stuurden elkaar brieven en foto’s. Maar op den duur was Harrie het geschrijf beu. „Ik ben met je getrouwd en heb nota bene de zorg van jouw kind op me genomen. Het moest maar eens over zijn”, zei hij tegen Louisa. Het contact tussen soldaat Keller en Louisa werd daarmee verbroken.

Bezoek

Tegenwoordig is het contact tussen Van Hest en zijn Canadese familie opperbest. Regelmatig bezoeken ze elkaar en via Skype is internetbellen inmiddels een bijna wekelijke aangelegenheid geworden.

De meest bijzondere herinnering die Van Hest aan Gretna heeft overgehouden, is zijn eerste bezoek aan het Canadese dorp. Omdat Henk Kehlers oudste kind was, gaven zijn halfbroers en -zusters tastbare herinneringen van Ben aan Henk. „Oorlogsinsignes, zijn motorjack en zijn horloge dat sinds de oorlog niet meer tikte. Maar toen Melvin, een van Bens zoons me dat uurwerk gaf, begon hij spontaan weer te tikken. Als een wonder!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: