Archief | Foto’s RSS feed for this section

In beeld: commando’s in Joodse buurt

18 Jan

Antwerpenaren en toeristen reageren nuchter op de aanwezigheid van enkele tientallen commando’s en zwaarbewapende agenten in delen van de Belgische havenstad. Veelal ’slechts’ in het achterhoofd speelt de toegenomen terreurdreiging van de afgelopen weken een rol in de dagelijkse gang van zaken. (Foto’s onderaan)

Onder meer in de Diamantbuurt en rondom het Paleis van Justitie in Antwerpen houden de militairen een oogje in het zeil. Ze worden aangestuurd door de politie, zodat agenten de handen vrij hebben om zich op andere politietaken te richten. Ook in Brussel zijn commandotroepen actief.

Enkele joden die vroeg in de middag de synagoge uitwandelen, storten zich op twee commando’s. „Ik wil u enorm bedanken dat u hier bent”, spreekt een oudere, chic geklede dame het tweetal aan. Ze refereert aan de bomaanslag die in oktober 1981 in de Diamantbuurt werd gepleegd. Drie mensen kwamen daarbij om het leven, zestig anderen raakten gewond. „Ik hoop dat jullie hier blijven. Want door jullie aanwezigheid voel ik me extra veilig.”

Boeki David (26) kijkt van een afstandje toe. Hij is net klaar met bidden en praat met een groepje makkers na over de afgelopen week. „Natuurlijk spoken de recente gebeurtenissen door je hoofd. Maar of die mijn leven beïnvloeden? Nee, absoluut niet. Sommigen hebben wat meer angst, omdat ze niet weten wat de tijd met zich meebrengt. Maar over het algemeen blijven de mensen er redelijk nuchter onder.”

Niet gewend

En toch, geeft hij toe, doet de aanblik van de rondwandelende commando’s met enorme geweren hem iets. „We zijn dat hier niet gewend. Het maakt de ernst van de situatie een stuk concreter. De invallen in Verviers en Brussel zitten vers in het geheugen.”

De twee militairen zelf geven geen blijk van onwennigheid vanwege de veelal op hen gerichte ogen. „We doen gewoon wat we moeten doen. En dat is het patrouilleren in de Joodse wijk, rondom de scholen en synagogen. We krijgen enkel positieve reacties van mensen. Ongerust zijn de mensen niet, heb ik het idee”, vertelt een van hen.

In het centrum worden de woorden van de militair zichtbaar bevestigd. Niemand lijkt zich druk te maken over de extra beveiliging en het verhoogde dreigingsniveau. De fietsende Willy Furuljas (47): „We gaan gewoon door met ons leven. Men moeten zich normaal gedragen. Angst is een slechte raadgever.”

Ook rondslenterende toeristen trekken zich weinig aan van de aanwezigheid van militairen in de stad. Peter (49) en Diane de Mol (43) uit Katwijk zeggen ‘zorgeloos’ van Antwerpen en haar Belgische frieten te genieten. „We moeten ons niet zo druk maken.”

Dit verhaal is zondag 18 januari 2015 gepubliceerd in de digitale editie van De Telegraaf.

 

Stoken!

28 Dec

De sneeuw in het zuiden van Nederland zorgt voor adembenemende winterplaatjes. Ons land lijkt wel betoverd! Daar waar vooral kinderen met al hun enthousiasme gigantische sneeuwpoppen in elkaar proberen te zetten, heb ik een andere favoriete bezigheid zodra er sneeuw ligt: ’s avonds lekker stoken in de tuin. Biertjes, glazen wijn en goed gezelschap erbij. Frituurpan aan en stoken maar! Met af en toe een vleugje terpentine…

Mijn favoriete winterse bezigheid: stoken!

Vol

9 Dec

(Zwerf)katten en Marokko. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De dieren zijn overal. Om de paar meter, op elke hoek. Ezels, karren en mensen ontwijkend in het hectische Fez tot rustig voor zich uit turend in het sprookjesachtige Chefchaouen. De lokale bevolking verfoeit de (enorme hoeveelheid) katten over het algemeen (“Hier, neem maar mee! Souvenirtje voor thuis!”), maar gedoogt ze.

Je vindt ze er in allerlei soorten. Aan maten is echter schaarste. De poezen en katten die er in de nauwe straatjes rondrennen zijn vaak broodmager. Veel voedsel lijkt er niet te zijn.

Mijn verbazing is dan ook groot als ik rondloop in de stad Essaouira. Katten ogen er gezond en vooral rond. De reden? Essaouira is een havenstad, gelegen aan de Atlantische Oceaan. Veel vissers kuisen en fileren er hun pas gevangen vis op de kades. Naar restjes kijken ze niet om. Die restjes vormen dus een gemakkelijke prooi. Al moeten ze wel schoppende vissersbenen zien te ontwijken.

Die vissersbenen zijn een misschien wel te grote barrière voor deze vorstelijk ‘vol’ ogende katten. De beesten zoeken hun heil elders: bij de slager. Al is duidelijk te zien dat ze niet allemaal enkel oog hebben voor hun droommaaltijd.

Katten in Essaouira

Katten in Essaouira

Stakende dokwerkers in beeld

25 Nov

,,Het mag niet zoals in Brussel uit de hand lopen. Anders schiet men zichzelf in de voeten. Maar dat wil niet zeggen dat we met ons laten sollen. In tegendeel.” Het zijn krachtige woorden die de Belgische vakbondsman Kurt Callaert, turend naar stakende dokwerkers, maandag uitspreekt.

Het is ze menens, de Belgen. De regeringsplannen van premier Charles Michel is ze een doorn in het oog. Vele miljarden aan besparingen wil hij doorvoeren, onder meer door onderwijs en kinderopvang duurder te maken. Wat velen echter het meest tegen de borst stuit, is de verhoging van de pensioenleeftijd, naar 67 jaar in 2030.

Reden genoeg om te staken, zeggen de vakbonden. Drie maandagen achter elkaar. Met als voorlopig sluitstuk een landelijke staking op 15 december. Gisteren in vier provincies, waaronder Antwerpen. De haven lag plat, het openbaar vervoer reed niet. Voor De Telegraaf ging ik erheen.

Zo’n driehonderd dokwerkers drinken op straat voor het aanwervingslokaal van de havenarbeiders pint na pint. Zowat iedere minuut worden zware nitraten afgestoken. Getuige de oordoppen die men in heeft zijn de aanwezigen goed voorbereid. ,,Zo doen we dat hier. Het noodzakelijke met het aangename combineren”, glimlacht havenarbeider Bjorn Eirrmans (36). Gemaskerde mannen worden toegejuicht als ze meer hout en autobanden op een grote brandstapel werpen. ,,Ik hoop dat het rustig blijft. Het gaat om het signaal dat we afgeven, niet om trammelant. Het is onnozel om te denken dat wij dit werk tot na ons zestigste levensjaar kunnen doen. Het werk in de haven is zwaar. Maar dat hebben de luie politici die er een luxe leventje op nahouden niet door.”

Gelukkig voor de vakbonden en Bjorn verliep de staking op enkele incidenten na rustig. Een kleine foto-impressie:

 

 

Srebrenica in beeld, zeventien jaar na ‘de val’

8 Jul

“Here we are, on July 11, 1995 in Serbian Srebrenica. Just before a great Serb Holy Day. We are giving this town to the Serbian people. The time has come to take revenge on the Muslims.”

Was getekend: Ratko Mladic. Het was een aankondiging van wat later de grootste genocide die Europa na de Tweede Wereldoorlog kende, bleek te zijn. Wat destijds gebeurde, hoef ik niet uit te leggen. Dat deden enkele BBC-journalisten al in een buitengewoon indrukwekkende documentaire.

Afgelopen najaar bracht ik een bezoek aan Srebrenica en Potocari. Alle foto’s en televisiebeelden die ik vóór mijn reis nog allemaal een keer onder ogen zag, kwamen daarmee voor mijn ogen tot leven. Met mijn camera liep ik door Srebrenica, loerend naar alle stille getuigen: kogelgaten, opgeblazen huizen. De sfeer die er heerste, was er een van spookachtige aard. De enige die ik zichtbaar zag genieten, was een kat die de laatste zonnestralen van die novemberdag op zijn huid liet neerdalen. Verder was het stil, heel stil. Somber.

Het aanzicht van het grote Potocari Memorial Centre, de genocide begraafplaats waar ruim 5000 moslims begraven liggen, deed door de mist nog druistiger aan. De namen van de doden zijn vereeuwigd in een herdenkingssteen. Ieder jaar komen op die steen weer honderden nieuwe namen bij. Dit jaar, 11 juli aanstaande, worden er weer 520 nieuwe namen (518 mannen, 2 vrouwen) aan toegevoegd. Het zijn de namen van vermoorde moslims die afgelopen jaar zijn geïdentificeerd. Zij komen in eerste instantie in een graf te liggen, geflankeerd door een groene gedenkplaat. Aan de voorkant staan naam, geboorte- en sterfdatum. Tegen de andere zijde van de plaat is een nummer geplakt, een soort indentificatienummer. Na iets minder dan een jaar worden de groene platen vervangen door witte grafstenen.

Tegenover de begraafplaats ligt de voormalige Dutchbat compound. Hier verbleven de Nederlandse militairen die de opdracht hadden toe te zien op vrede in de enclave. In deze gebouwen zijn nog vele muurtekeningen en -notities te zien, meestal achtergelaten door Dutchbatters. In de oude fabriekshal achter de compound verbleven 5000 moslimvrouwen en -kinderen enkele dagen; gevlucht voor Mladic en zijn troepen. Deze hal dient momenteel als een gedenkhal, een soort museumpje. In maart dit jaar zegden ministers Rosenthal (Buitenlandse Zaken) en Hillen (Defensie) toe geld vrij te maken voor de uitbreiding van het museum, naar aanleiding van een brief van Vereniging Dutchbat 3. Ik hoop oprecht dat het een volwaardig museum wordt, want hetgeen er nu staat, mag niet meer dan een bescheiden gedenkhal genoemd worden.

Een foto-impressie, zonder mijn foto’s van ín de Dutchbat compound die eerder al op de sites van onder meer ANP, Trouw, de Volkskrant en AD verschenen:

Met een oude Nederlandse bus werd ik van Bratunac naar Srebrenica gebracht

Met een oude Nederlandse bus werd ik van Bratunac naar Srebrenica gebracht

Srebrenica

Srebrenica

Oorlogsschade in Srebrenica

Oorlogsschade in Srebrenica

Lees verder

On tour met ‘the boys in green’

22 Jun

De deelname van Ierland aan het EK voetbal voelde voor de bewoners van het eiland aan als een bonusprogramma. Het komt namelijk niet zo gek vaak voor dat ‘the boys in green’ weten door te dringen tot een groot hoofdtoernooi. De laatste keer dat Ierland een EK voetbal speelde, was in 1988. Het werd direct een toernooi om nooit meer te vergeten. Grote rivaal Engeland werd namelijk met 1-0 opzij gezet. De editie van 2012 verliep minder succesvol: de Ieren wonnen geen enkele wedstrijd en wisten slechts een keer te scoren. Dat deerde de 40.000 meegereisde Ieren (ter informatie: voetbal is er nationale sport nummer vier en het land telt vier miljoen inwoners) echter weinig. Ze waren er ‘just for the crack’. En dat heb ik geweten. Twee weken lang trok ik namelijk op met het groene leger. Een foto-impressie vanuit Poznan en Gdansk.

Ierland-Kroatië, Poznan

Ierland-Kroatië, Poznan

Lees verder

%d bloggers liken dit: