Tag Archives: Antwerpen

In beeld: commando’s in Joodse buurt

18 Jan

Antwerpenaren en toeristen reageren nuchter op de aanwezigheid van enkele tientallen commando’s en zwaarbewapende agenten in delen van de Belgische havenstad. Veelal ’slechts’ in het achterhoofd speelt de toegenomen terreurdreiging van de afgelopen weken een rol in de dagelijkse gang van zaken. (Foto’s onderaan)

Onder meer in de Diamantbuurt en rondom het Paleis van Justitie in Antwerpen houden de militairen een oogje in het zeil. Ze worden aangestuurd door de politie, zodat agenten de handen vrij hebben om zich op andere politietaken te richten. Ook in Brussel zijn commandotroepen actief.

Enkele joden die vroeg in de middag de synagoge uitwandelen, storten zich op twee commando’s. „Ik wil u enorm bedanken dat u hier bent”, spreekt een oudere, chic geklede dame het tweetal aan. Ze refereert aan de bomaanslag die in oktober 1981 in de Diamantbuurt werd gepleegd. Drie mensen kwamen daarbij om het leven, zestig anderen raakten gewond. „Ik hoop dat jullie hier blijven. Want door jullie aanwezigheid voel ik me extra veilig.”

Boeki David (26) kijkt van een afstandje toe. Hij is net klaar met bidden en praat met een groepje makkers na over de afgelopen week. „Natuurlijk spoken de recente gebeurtenissen door je hoofd. Maar of die mijn leven beïnvloeden? Nee, absoluut niet. Sommigen hebben wat meer angst, omdat ze niet weten wat de tijd met zich meebrengt. Maar over het algemeen blijven de mensen er redelijk nuchter onder.”

Niet gewend

En toch, geeft hij toe, doet de aanblik van de rondwandelende commando’s met enorme geweren hem iets. „We zijn dat hier niet gewend. Het maakt de ernst van de situatie een stuk concreter. De invallen in Verviers en Brussel zitten vers in het geheugen.”

De twee militairen zelf geven geen blijk van onwennigheid vanwege de veelal op hen gerichte ogen. „We doen gewoon wat we moeten doen. En dat is het patrouilleren in de Joodse wijk, rondom de scholen en synagogen. We krijgen enkel positieve reacties van mensen. Ongerust zijn de mensen niet, heb ik het idee”, vertelt een van hen.

In het centrum worden de woorden van de militair zichtbaar bevestigd. Niemand lijkt zich druk te maken over de extra beveiliging en het verhoogde dreigingsniveau. De fietsende Willy Furuljas (47): „We gaan gewoon door met ons leven. Men moeten zich normaal gedragen. Angst is een slechte raadgever.”

Ook rondslenterende toeristen trekken zich weinig aan van de aanwezigheid van militairen in de stad. Peter (49) en Diane de Mol (43) uit Katwijk zeggen ‘zorgeloos’ van Antwerpen en haar Belgische frieten te genieten. „We moeten ons niet zo druk maken.”

Dit verhaal is zondag 18 januari 2015 gepubliceerd in de digitale editie van De Telegraaf.

 

Stakende dokwerkers in beeld

25 Nov

,,Het mag niet zoals in Brussel uit de hand lopen. Anders schiet men zichzelf in de voeten. Maar dat wil niet zeggen dat we met ons laten sollen. In tegendeel.” Het zijn krachtige woorden die de Belgische vakbondsman Kurt Callaert, turend naar stakende dokwerkers, maandag uitspreekt.

Het is ze menens, de Belgen. De regeringsplannen van premier Charles Michel is ze een doorn in het oog. Vele miljarden aan besparingen wil hij doorvoeren, onder meer door onderwijs en kinderopvang duurder te maken. Wat velen echter het meest tegen de borst stuit, is de verhoging van de pensioenleeftijd, naar 67 jaar in 2030.

Reden genoeg om te staken, zeggen de vakbonden. Drie maandagen achter elkaar. Met als voorlopig sluitstuk een landelijke staking op 15 december. Gisteren in vier provincies, waaronder Antwerpen. De haven lag plat, het openbaar vervoer reed niet. Voor De Telegraaf ging ik erheen.

Zo’n driehonderd dokwerkers drinken op straat voor het aanwervingslokaal van de havenarbeiders pint na pint. Zowat iedere minuut worden zware nitraten afgestoken. Getuige de oordoppen die men in heeft zijn de aanwezigen goed voorbereid. ,,Zo doen we dat hier. Het noodzakelijke met het aangename combineren”, glimlacht havenarbeider Bjorn Eirrmans (36). Gemaskerde mannen worden toegejuicht als ze meer hout en autobanden op een grote brandstapel werpen. ,,Ik hoop dat het rustig blijft. Het gaat om het signaal dat we afgeven, niet om trammelant. Het is onnozel om te denken dat wij dit werk tot na ons zestigste levensjaar kunnen doen. Het werk in de haven is zwaar. Maar dat hebben de luie politici die er een luxe leventje op nahouden niet door.”

Gelukkig voor de vakbonden en Bjorn verliep de staking op enkele incidenten na rustig. Een kleine foto-impressie:

 

 

‘108 worden is toch geen verdienste?’

29 Mrt

108 jaar worden, kun je het je voorstellen? Ik had de eer Jos Wijnant, die zaterdag 108 werd, te interviewen voor het Brabants Dagblad. Een kwieke oude man, dat mag van hem gezegd worden.

Ter ere van zijn 108ste verjaardag maakte Brabants Dagblad gisteren met Jos Wijnant een ritje door Den Bosch. “Het is nog altijd een prachtige stad.”

Jos Wijnant met zijn buurvrouw

Keurig in colbert gestoken, een nette das om en het lintje dat trots op de linkerborst prijkt. De oudste man van Nederland is zichtbaar verheugd een ritje door zijn stad Den Bosch te maken. Met de rollator aan de hand stapt Jos Wijnant voorzichtig zijn kamer in woonzorgcentrum De Taling uit. “Hè, wat is dit?” Hij loopt onder een ronde versierde verjaardagsboog door. “Dat hoeft toch niet?”, vraagt Wijnant zich hardop af.

Met hulp van zijn dochter Ria kruipt Wijnant voorzichtig in de auto. En dan komt het. Waar je van zo’n – met alle respect – oude man verwacht dat de woorden met mate uit zijn mond komen, is daar bij hem geen sprake van. Woorden, volzinnen, hele verhalen vertelt hij als een snel stromende rivier. Lees verder

%d bloggers liken dit: